Jiam

การเริ่มต้นเป็นสิ่งที่ยากลำบากสำหรับผม เรื่องปลามีขนก็เช่นกัน ผมบอกกับตัวเองว่าผมแค่อยากทำการ์ตูนที่คนดูยิ้มไปกับตัวละครของผมได้เท่านั้นเอง...

ผมเริ่มเขียนเรื่องสั้นๆ...

มีคนบอกว่าโลกแห่งความเป็นจริงนั้นโหดร้าย แต่ผมว่ามันขึ้นอยู่กับว่าเราพอใจกับความเป็นจริงนั้นแค่ไหน...

ฤดูร้อนของเย็นวันหนึ่งในบ้านหลังเล็กๆ เด็กคนหนึ่งกำลังค้นพบว่าตัวเองอยู่ในโลกใต้น้ำที่สวยงามมีปลาใต้ทะเลมากมายและมีปลาตัวหนึ่งหันมาบอกว่า

สวัสดี

และแล้วก็มีเสียงดังแทรกขึ้นมาในอากาศ กินข้าวได้แล้ว !!!
เด็กคนนั้นตื่นจากภวังค์และก็พบอีกทีว่าตรงหน้าของเด็กคนนั้นมีแค่นิตยสารที่มีบทสัมภาษณ์ของนักสำรวจใต้ทะเลลึก
นั้นเหละเป็นจุดเริ่มต้นทำให้ผมอยากเป็นนักสำรวจใต้น้ำ และตอนนี้เวลาก็ผ่านล่วงเลยมาหลายปีแล้ว ผมก็ได้ทำงานเกี่ยวกับทะเลได้จริงๆ ผมได้อยู่กับพวกมันทั่งวันทั้งคืนเลย แต่รู้สึกมันจะผิดพลาดจากที่ผมคาดไว้นิดหน่อย... เพราะตอนนี้ผมไม่ได้เป็นนักสำรวจใต้ทะเลหรอก ผมเป็นได้เพียงยามเฝ้าพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำเล็กๆ แห่งหนึ่งเท่านั้นเอง...

พี่คะ ๆ ทำไมปลาถึงไม่มีขนละคะ เสียงเล็กของเด็กผู้หญิงคนหนึงเอ่ยถามผม

ผมเริ่มรู้สึกรำคาญใจเพราะทุกๆ วันก็จะเจอคำถามที่ผมต้องหาคำตอบว่าสิ่งเหล่านั้นมันไม่มีจริง
ปลามันไม่จำเป็นต้องมีขนไง ผมตอบกลับไป

อย่างน้อยน่าจะมีผมก็ยังดี

ผมยืนนิ่งไม่ตอบอะไรแล้วแม่ของเด็กคนนั้นก็พากลับบ้าน และผมก็พบว่าเด็กคนนั้นได้ทำตุ๊กตาตกอยู่

เมื่อถึงเวลาเลิกงานระหว่างทางกลับบ้านในสนามเด็กเล่นก็ได้พบกับเด็กที่ทำตุ๊กตาตกอยู่ ท่าทางเหมือนกำลังหาตุ๊กตาตัวนั้น ผมก็เลยเข้าไปหาและนำของสำคัญนั้นคืนให้ เด็กคนนั้นดีใจมาก
กลับบ้านได้ละ อ๋อ แล้วแม่ของหนูละ

.....เด็กคนนั้นทำหน้างง และเริ่มรู้สึกได้ว่าตนเองหลงทาง
แล้วบ้านของหนูอยู่ไหนละ ??? ใจผมคิดว่านอกจากจะเป็นยามแล้วยังต้องมาเป็นพี่เลี้ยงพาเด็กหลงทางกลับบ้านอีกหรือเนี่ย
แป๊บนึงนะคะ หนูถามคุณอัศวินก่อน

คุณอัศวิน ???

แล้วเด็กคนนั้นก็นั่งคุยกับตุ๊กตา

คุณอัศวินบอกว่าจำไม่ค่อยได้เหมือนกันค่ะ
ผมคิดในใจ ถามตุ๊กตาไปแล้วมันจะได้คำตอบไหมเนี่ย

...แล้วพอจำอะไรที่เป็นสถานที่เด่นๆ แถวบ้านได้ไหม ? ผมถามอีกครั้ง
เดี๋ยวนะคะหนูลองถามคุณอัศวินอีกรอบนึงก่อน

.....

หนู คุณอัศวินเข้าเป็นแค่ตุ๊กตาเขาไม่รู้หรอก...

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

เฮ้ย ปลาบ้าที่ไหนเขาพูดได้
แต่มันพูดกับเราจริงๆ นะมันออกมาจากหนังสือ
ฮ่า ฮ่า ฮ่า !!! เพ้อเจ้อไปกันใหญ่แล้ว เฮ้ยพวกเราดูมันพูดดิ มันบอกว่ามันคุยกับปลาในหนังสือได้ว่ะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า !!!

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.ภาพตอนสมัยเด็กผมผุดขึ้นมาในหัว..........

มาเดี๋ยวพี่ถามคุณอัศวินให้เอง แล้วผมก็ขอตุ๊กตามาจากเด็กหญิงคนนั้น

ไหนคุณตุ๊กตา พอจำอะไรที่เป็นสถานที่เด่นๆ แถวบ้านได้ไหม ? และผมก็พึ่งสังเกตเห็นว่าที่ด้านหลังตุ๊กตานั้นมีที่อยู่ที่แม่ของเด็กคนนี้เขียนไว้

และแล้วการเดินทางเพื่อนนำเจ้าหญิงน้อยของผมกลับปราสาทโดยมี ผม และ คุณอัศวิน เป็นองครักษ์ เป็นไปอย่างสนุกสนานและมีความสุข...

เช้าวันรุ่งขึ้นผมก็ไปทำงานเหมื่อนวันที่ผ่านๆมา ในสถานที่เดิมๆ และเหตุการณ์เดิมๆ แต่ภาพที่ผมเห็นเปลี่ยนไป ผมเห็นสิ่งแวดล้อมรอบตัวกลายเป็นปะการัง ฝูงปลามากมาย หอยสีต่างๆ และ ปลามีขนตัวใหญ่มาก

พี่คับทำไมปลาจมน้ำแล้วไม่ตายงะครับ เด็กคนหนึ่งถามผมแล้วผมก็หลุดจากภาพในความคิดมาสู่โลกแห่งความจริง วันนั้นเป็นวันที่ผมอธิบายว่าปลาหายใจอย่างไรได้มีความสุขที่สุด และผมก็เล่าเรื่องปลามีขนด้วย ผมว่าปลาที่มีขนนั้นมีจริงนะ แต่มันแค่รอการค้นพบจากเราเท่านั้นเอง...

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

รูปสเก็ตต่างๆครับ

พวกบ้านเมืองต่างๆ ก็ไม่ใช่ที่ไหนไกลครับแถวๆ มหาลัยนี้เอง

ภาพในห้องที่ตอนแรกสเก็ตไว้รู้สึกจะดูมีชาติกูลไปนิดนึง ไปเจออารมณ์ของห้องเจี๊ยบ(ในเรื่อง แฟนฉัน) นี้ใช่เลย

ส่วนพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำนั้นอ้างอิงมาจากที่ท้องฟ้าจำลอง เพราะที่นั้นเป็นแรงบันดาลใจให้ผมตั่งแต่ตอนทำเรื่องหมึก

อันนี้เป็นสเก็ตตัวละครครับ

StoryBoard